X
تبلیغات
کلبــــــــــــه عشـــق
div class=/embeddiv class=div class=

سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387
م : ن : رشـــــــــــید

تــــــــــــــــــقدیم به تـــــــــنها عـــــــــــــشق مــــــــــن

                                              

                      به نام نامی عشق

          روزی که از تـــــــو جــــدا شم  روز مـــــــــــرگ خنـــــــــــده هامه


                                                روز تنهـــــــــــایی دستــــام  فصل ســـــــــرد گـــــــــــــــــریه هامه 

                                                                       

قلبم رو شكستي ولي من بيشتر از قبل دوستت دارم ميدوني چرا ؟؟؟

 

چون حالا هر تيكه از قلبم تورو جداگونه دوست داره

 

دوستت دارم چون تنها ترين فکر تنهايي مني

 

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني

 

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني

 

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني

 

دوستت دارم چون به يک نگاه،عشق مني

                            جونــــــــــــم به جــــــــــون تــــــــــــو بســــــــته

آنچنان مـــــــــــــــــهر توام در دل و جـــــــــــــــــان جاي گرفت

که اگر ســـــــــــــــــــر برود مــــــــــــــــــــهر تو از جان نرود

                

عــــــــــــــــــــشق داغيست که تا مــــــــــــــــــــرگ نيايد نرود

                

زنـــــــدگي يعني چکيدن همچو شمع از گرمي عــــــــشق

زنــــــــدگي يعني لطافت ؛ گم شدن در نرمي عــــــــشق

زنـــــــدگي يـــعني دويـــدن بي امان در وادي عــــــــشق

رفتن وآخـــــــــر رســـــيدن بر در آبـــــــــادي عــــــــشق

 

        


                                                          چشمهايم براي تو

                                 تويي که سرشارترين نگاهم همواره پيشکش تواست

                                        تويي که زيباترين لبخندم همواره هديه تواست

                   تويي که صادقانه ترين سخنانم را بي کم و کاست برايت بازگو مي کنم 

                   تويي که ساده ترين خواسته هايم را بي کم و کاست از تو مي خواهم 

                               تويي که ذره ذره تمامي دنياي مرا از آن خود ساختي

                               تويي که ذره ذره تمامي وجود مرا تسخير خود ساختي

                                  تويي که در تمام وجودم شور و عشق را پديد آوردي

                                          تويي که هر لحظه بودنت مرا آرامش است 

                          تويي که تمام زندگي مني ، تويي که شب را برايم ستاره آوردي

                                       تويي که هرگز لحظه اي از خاطرم دور نبوده اي

                                   تويي که مي خواهمت ، تويي که نباشي ميميرم

                                                         تويي که همه ي مني

                                                         مني که بي تو هيچم

 زير پلکت سايه بانم ميدهي؟

                    سوختم آيا پناهم ميدهي؟

                  آتشي افتاده بر جان و دلم ، قطره آبي بر لبانم ميدهي؟

                           ميهمان جان جانان گر شوم ، ميزباني را نشانم ميدهي؟

  تا بياسايم دمي در پاي عشق ، زير چترت سرپناهم ميدهي؟

                                ای جواب پرسش بی پاسخم، عشق را آيا نشانم ميدهي؟

 رو مگردان نازنين با گوشه چشمت بگو در شرار چهره ات يک بوسه گاهم ميدهي؟

                                                          

 



یکشنبه دوازدهم خرداد 1387
م : ن : رشـــــــــــید

تو را دوست دارم

                        تو را می پرستم

تو را چون ستاره

چنان ابر پاره

چو امواج دریا

چو هستی چو رویا  

                         دوست دارم 

تو هستی جوانی

تویی زندگانی

تویی چون دل و دین

تویی جان شیرین    

                        تو را می پرستم 

 

عشق من دوسِت دارم 

تو رو به عشقمون قسم خیلی مواظب خودت باش



پنجشنبه هفدهم آبان 1386
م : ن : رشـــــــــــید

سلام به همه دوستان گلم

خیلی وقت بود نیومده بودم دلم واسه همتون تنگ شد

امروزم که بعد از مدتها آپ کردم




تو به من خندیدی 

       و نمی دانستی

      من به چه دلهره ای

    از باغچه همسایه

         سیب را دزدیدم......

باغبان از پی من تند دوید

                      سیب را در دست تو دید

غضب الود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

خش خش گام قدمهای تو ارام ارام

میدهد ازارم

ومن اندیشه کنان غرق این پندارم

    *     که چرا باغچه خانه ما سیب نداشت    *



چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385
م : ن : رشـــــــــــید

به نام ایزد منان


شاید زمانی برسد

 

تمام زندگی را

 

خط فاصله بگذارند

 

شاید هم نقطه چینهایی که

 

زمین و زمان هم

 

آنها را پر نمی کند

 

با خود می اندیشم

 

این همه واژه های نا مفهوم

 

از کجا آمده اند

 

که هیچ مترادفی ندارند ؟

 

چند سالی می شود

 

هیچ رد پایی از سادگی

 

در خاطره ها نمی بینم

 

بی شک

 

کاری هم از دست ویرایش ساخته نیست !

 

با این همه

 

...

 

و ....      

  

 


                

ببین چگونه اسیر سرودن شعری برای چشمان توام !

 

در پس دیوارها و از پشت پنجره ای نیمه باز

 

حضور مبهم تو را احساس می کنم

 

سراغ تو را از نسیم می گیرم

 

کسی در گوشم زمزمه می کند

 

: تو چه بی پروا شعر سفر می خوانی !

 



!


جمعه سی ام تیر 1385
م : ن : رشـــــــــــید

آه از امشب . . .

آه از امشب                                        

كه مرا باز خبر از يار شد 

خبر از يار دل آزار شد

آن همه ظلم روا داشته را ياد شد

همه هستي ز برم تار شد                  

و مرا هم سخني نيست هنوز

 

آه از امشب

كه دگر بار دلم غمگين است  

كه دو چشمم باز خونين است

كه دو پلكم سخت سنگين است

و جهان در نظرم تاريك است

و مرا هم سخني نيست هنوز

 

آه از امشب

كه صداي نفسم، هيچ نيست

كه دگر در سر من شور نيست

كه دگر حنجرم آواز نيست

كه دگر قلب من آزاد نيست

و مرا هم سخني نيست هنوز

 

آه از امشب

كه دلم پاره شد از غم

كه همه داغم و سوزم

كه صداي خوش يارم

نكند بار دگر شادم

و مرا هم سخني نيست هنوز

 

و هزاران شب غمبار دگر هم

آه از اين كابوس خوف انگيز مبهم                                   

كه دگر خسته شدم من و ندانم

كه چرا جز در و ديوار تنم

مرا هم سخني نيست هنوز                                     

 



دوشنبه بیست و نهم خرداد 1385
م : ن : رشـــــــــــید

مرو با دیگری . . .




  دل شده یه کاسه خون            به لبم داغ جنون

  به کنارم تو بمون              مرو با دیگری

اومده دیوونه تو                   به در خونه تو

               مرو با دیگری          

چشم ودلم منتظره               آه من بی اثره

دوتا چشمام به دره              که تو پیدا بشی

دل می گه باز گریه کنم         ز غمت شکوه کنم

        که تو رسوا بشی

        یار دگر داری مگر بی خبر وای من

       تا به لبهات بوسه زند بعد از این جای من


 



پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1385
م : ن : رشـــــــــــید

سلام به همه شما دوستان گلم

 امشب حالم خیلی گرفتست

اومدم تا شاید در کنار شما کمی حالم بهتر بشه


کاشکي ستاره هاي اميد خاموش نميشدند. کاشکي دلهاي شادمون هيچوقت نميگرفتند.

 کاشکي وحشت مردن را باور ميکرديم. کاشکي فقط و فقط يک بار عاشق ميشديم.

 کاشکي براي هميشه در کنار همديگر بوديم                 


شايد يه كسي شب ها براي اينكه خواب تورو ببينه به خدا التماس مي كنه ،

 شايد يه كسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه ،

 مطمئن باش يه كسي شب ها به خاطر تو توي درياي اشك مي خوابه ، ولي تو اون رو نمي بيني!  


بهای اين ديوار ها را ميدانی ؟! اگر بهايشان دل توست ... نمی پردازم !!!

 دلِ تو را باختن کار من نيست !!! زندانيِ زندانِ دلِ تو بودن هم سعادتی است !!

 کاش حبسم ابدی باشد !!

حالا تو بگو                                    

 



جمعه بیست و پنجم فروردین 1385
م : ن : رشـــــــــــید

گناهم را ببخش

 

اگر گاهي ندانسته به احساس تو خنديدم و يا از روي خودخواهي فقط خود 

 

را قشنگ ديدم اگر از دست من در خلوت خود گريه مي كردي اگر بد كردم و هرگز

 

 به روي خود نياوردم اگر تو مهربان بودي و من نامهربان بودم براي ديگران بهار و براي

 

 تو خزان بودم اگر تو با تحمل گله از خودخواهي ام كردي اگر زجري كشيدي تو گاهي از زبان من

 

 اگر رنجيده خاطر گشتي از لحن بيان من

 

گناهم را ببخش                



سه شنبه یکم فروردین 1385
م : ن : رشـــــــــــید

عید نوروز رو به همتون تبریک می گم . . .

سلام دوستان خوبم                 

                 خیلی وقت بود آپ نکرده بودم راستش یه مشکلی برام پیش اومده

                         بود یا به قول یکی از دوستان گلم تنبل شده بودم

                                راستی سال نو رو به همه شما دوستان گلم تبریک

                                      می گم و امیدورام در کنار خانوادتون

                                    سال خوبی رو داشته باشید         "  یا حق "

 

                    

 

 حالمان بد نیست غم کم می خوریم             کم که نه! هر روز کم کم می خوریم

  آب می خواهم، سرابم می دهند                    عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب                    از چه بیدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بیمارم زدند                         بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست                        از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد                       یک شبه بیداد آمد داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام                       تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر اینست مرتد می شوم                    خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است                  کافرم! دیگر مسلمانی بس است

 در میان خلق سر در گم شدم                         عاقبت آلوده ی مردم شدم

 بعد ازاین بابی کسی خو می کنم                     هر چه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر بدست                        بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست                  چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم                        طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام                          راه دریا را چرا گم کرده ام؟؟؟

 قفل غم بر درب سلولم مزن!                          من خودم خوشباورم گولم مزن!

من نمی گویم که خاموشم مکن                        من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش                      من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم،دگر گفتن بس است                     گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین! شاد باش                 دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما یاری نبود                            قصه هایم را خریداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بیداد بود                            شهرتان از خون ما آباد بود

از درو دیوارتان خون می چکد                     خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان                         خسته از همدردی مسموم تان

اینهمه خنجر دل کس خون نشد                        این همه لیلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان                             بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام                             بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود                        قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود                          تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!                        فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه!                         هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!

هیچ کس اشکی برای ما نریخت                  هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست                     حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم                          گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت                             یک غزل آمد که حالم را گرفت

      "  ما زیاران چشم یاری داشتیم            خود غلط بود آنچه می پنداشتیم  "



جمعه دوازدهم اسفند 1384
م : ن : رشـــــــــــید

خسته . . .

 

خسته از هجوم سختیها ، خسته از نا ملایمات زندگی ، و خسته از روزهای دیگر تنهایی .

 

آیا کسی هست مونس تنهاییم شود ؟ آیا کسی هست که دستان سرد و خسته ام را گرمی بخشد ؟

 

آیا کسی هست در روزهای سخت و تکراری همدم و همراهم شود ؟

 

ولی افسوس که کسی نیست که چشمان بی فروغم را باور کند ،کسی نمی داند که در قلب

 

خسته ام چه غوغایی بر پاست ،کسی مفهوم اشکهایم را نمی فهمد ، در سینه ام غمی به وسعت

 

 یک فریاد است ولی فریاد رسی نیست جز اشک دیده ، چگونه حدیث تنهایی خود را بگویم

 

که حتی کسی نیست برایم دل بسوزاند با تمام توان خود فریاد می زنم و کمک می خواهم ولی

 

باز جوابی نیست جز صدای نالۀ برگهای پاییزی زیر پای عابران سنگدل .

 

 

 

                      چرا فقط شقایق تنهاترین گل عاشق نام دارد ؟

کاش همه عاشق بودند ، کاش گل سفید نشانۀ صلح نبود و گل زرد نشانۀ نفرت .

                         گل سبز چرا نشانهطهارت است ؟ مگر گلها همه طاهر نیستند چرا مردم فقط

 لاله را دوست دارند ؟ مگر اقاقیا در این سرزمین نمی رویند ؟ چرا گلهایی که

نا خواسته روییده اند برای ما مظهرند ؟ من قول می دهم اگر از خودشان بپرسید

همشان در تب و تاب پروانه اند همشان شبی در کنار شمع بودن بزرگترین

  آرزویشان است .

ای انسانها بگذارید آنها هم برای خودشان باشند برای یک شب هم که شده در

خلوتشان نفوذ نکنید و ایمان داشته باشید در طلوع فردا گلها همه میخندند .