<<  به نام فروزندۀ شمع در قلبهای تاریک >>

با یاد تو در باغچۀ خیالم نور می کارم و در باد به دنبال جای پای تو می گردم .

چرا نردبان دستهایم را نمی فهمی و شوق را در نگاهم نمی بینی ؟

ببین ! از آسمان موسیقی جاریست .

ای که در تاریکترین شب کوچکترین عشق را روشن کردی

" کهکشان ترجمۀ چشمهای توست "

* دوستان نظر یادتون نره *

سیب سرخی را به من بخشید و رفت

ساقۀ سبز دلم را چید و رفت

عاشقی های مرا باور نکرد

عاقبت بر عشق من خندید و رفت

اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه

درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه

اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه

گرداي رو آينه ها فقط غم زندگيه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه

مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه

اين روا آسمونمون پر از شكسته باليه

جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزا كار آدما دلهاي پاك رو بردنه

بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپردنه

اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترين بهانشون از هم خبر نداشتنه

 

اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه

جرم تمومشون فقط لذت آشناييه

اين روزا چشماي همه غرق نياز شبنمه

رو گونه هر عاشقي چند قطره بارون غمه

آنگاه خورشيد سرد شد  

و بركت از زمين ها رفت   

و سبزه ها به صحراها خشكيدند

و ماهيان به درياها خشكيدند   

و خاك مردگانش را    

 زان پس به خود نپذيرفت   

شب در همه پنجره هاي پريده رنگ

ماننديك تصور معصوم     

پيوسته در تراكم وطغيان بود    

و راهها ادامه خود را        

در تيرگي رها كردند          

ديگر كسي به عشق نينديشيد  

ديگر كسي به فتح نينديشيد   

و هيچكس                       

ديگر به هيچ چيز نينديشيد          

در غار هاي تنهايي          

 بيهودگي به دنيا آمد      

خون بوي بوي بنگ وافيون ميداد   

زن هاي باردار                 

نوزاد هاي بيسر زاييدند   

و گاهواره ها از شرم       

به گورها پناه اوردند                    

چه روزگار تلخ وسياهي     

نان ,نيروي شگفت انگيز رسالت را  

مغلوب كرده بود    

پيغمبران گرسنه و مفلوك    

از وعده گاههاي الهي گريختند    

و بره هاي گمشده                 

ديگر صداي هي هي چوپاني را    

در بهت دشتها نشنيدند                

در ديدگان آيينه ها گويي        

حركات و رنگها و تصاوير         

وارونه منعكس ميگشت          

و بر فراز سر دلقكان پست        

و چهره وقيح فواحش              

يك هاله مقدس نوراني           

مانند چتر مشعلي ميسوخت          

مرداب هاي الكل                  

با آن بخار هاي گس مسموم    

انبوه بي تحرك روشنفكران ر ا    

به ژرفناي خود كشيدند            

و موشهاي موذي                  

اوراق زرنگار كتب را               

در گنجه هاي كهنه جويدند              

خورشيد مرده بود                  

خورشيد مرده بود و فردا          

در ذهن كودكان                     

مفهوم گنك گمشدهاي داشت   

آنها غرابت اين لفظ كهنه را      

در مشق هاي خود                  

با لكه درشت سياهي               

تصوير مينمودند                            

مردم                                  

گروه ساقط مردم 

دل مرده وتكيده و مبهوت        

در زير بار شوم جسدهاشان   

از غربتي به غربت ديگر ميرفتند     

و ميل دردناك جنايت                

در دستهايشان متورم ميشد

گاهي جرقاي جرقه اي ناچيز

اين اجتماع ساكت بي جان را

يكباره از درون متلاشي ميكرد

آنها به هم هجوم مي آوردند

مردان گلوي يكديگر را

با كارد مي دريدند

و در ميان بستري از خون

با دختران نابالغ

همخوابه ميشدند

آنها غريق وحشت خود بودند

وحس ترسناك گنهكاري

ارواح كور و كودنشانرا

مفلوج ساخته بود

پيوسته در مراسم اعدام

وقتي طناب دار

چشمان پر تشنج محكومي را

از كاسه با فشار به بيرون ميريخت

آنها به خود فرو مي رفتند

و از تصور شهوتناكي

اعصاب پير و خسته شان تير مي كشيد

اما هميشه در حوالي ميدان ها

اين جا نيان كوچك را ميديدي

كه ايستاده اند و خيره گشته اند

به ريزش مداوم فواره هاي آب

شايد هنوز هم

در پشت چشمان له شده در عمق انجماد

يك چيز نيم زنده مغشوش

بر جاي مانده بود

كه در تلاش بي رمقش مي خواست

ايمان بياورد به پاكي آواز آ ب ها

شايد ,ولي چه خالي بي پاياني

خورشيد مرده بود

و هيچكس نمي دانست

كه نام آن كبوتر غمگين

كز قلب ها گريخته , ايمان است

آه , اي صداي زنداني

آيا شكوه ياس تو هرگز

از هيچ سوي اين شب منفور

نقبي به سوي نور نخواهد زد؟

آه , اي صداي زنداني

اي آخرين صداي صداها...

" حقیقتی تلخ "

اوٌل بار که نگاه ساده ام را در چشمانت دوختم نگاهی ساده بیش نبود .

نگاهی که هیچ رنگی نداشت ، امٌا زلال بود . وقتی به خودم آمدم که

تو نگاهی پر از رنگهای آبی و سبز را تقدیمم کرده بودی . نگاهی که

مرا بیشتر به نوشتن کتاب سبزمان واداشت .

من باور کرده بودم که دفتر زندگیمان جلدی سبز ، ورقی آبی و پایانی

زیبا تر از زیبا ترین آغازها خواهد داشت .

امٌا یک روز ، روزی که صدای تپش قلبت را دیگر نشنیدم ، نمی دانستم

این تلخ ترین حقیقت را باور کنم یا . . . ؟

اگر نبودنت حقیقت بود مرا به اعماق نا امیدی به انتهای جادۀ اندوه

می کشاند بنابراین باور کردم که تو هنوز با منی ، پس آن شب بارانی را

به امید فردایی آفتابی با رنگین کمانی هفت رنگ سپری کردم .

و اینک با مرور خاطرات با هم بودنمان هرگاه دلتنگ وجود مهربان

و آغوش پر مهرت می شوم اندوهم را با قطره اشکی فرو می نشانم .

با تصویرت سخن می گویم و راز دلم را چون گذشته فقط و فقط

با تو می گویم                                                

تا به آرامش            

برسم .

     اون روزها یادم می آد روزهای پاییزی زرد

                          ***** 

                         روزهایی که آسمون با چشمام گریه می کرد

                          *****

    اون روزهای بچگی واسه من رنگی نداشت

                          *****

                         امٌا خاطراتش را توذهنم جا گذاشت